Dossier 03

De onbekende vrouw uit kamer 14

Voordat je weet wie haar heeft vermoord, moet je weten wie ze was.

Voorkant van het dossier De onbekende vrouw uit kamer 14

De zaak

April 2003. Een motel van vierentachtig dollar per week aan de Golfkust van Florida, het soort dat contant geld aanneemt en niet naar namen vraagt. Een vrouw schrijft zich in als “K. Miller”, haalt haarverf in de supermarkt, schrijft in een klein notitieboekje en praat met bijna niemand. Tien dagen later opent het kamermeisje kamer 14 en vindt haar op de vloer.

Geen handtas. Geen auto. Geen enkel identiteitsbewijs. Het contante geld ligt nog op de ladekast. Een plastic diskettedoosje is leeg. Een jaar lang onderzoekt het kantoor van de sheriff haar als onbekende vrouw (‘Jane Doe’, zoals een onbekende dode vrouw in Amerika heet), verspreidt een compositietekening en een gebitsschema, trekt twee vermissingsaangiftes na en legt het dossier dan weg.

Zestien jaar later stuurt een gepensioneerde rechercheur uit Georgia de staat Florida een vermissingsaangifte met een briefje: “Volgens mij is dit jullie meisje.” Nu liggen beide dossiers bij jou. Niemand heeft ze nog naast elkaar gelegd.

Twee vragen, in deze volgorde. Wie was ze? En wie heeft haar vermoord?

Wat er in het dossier zit

De verdachten

Zes mensen, verdeeld over de twee onderzoeken, in Florida en in Georgia:

Wat het moeilijk maakt

De onbekende vrouw uit kamer 14 heeft moeilijkheidsgraad 4 van 5, en dat komt door de opbouw, niet door een truc. De meeste dossiers beginnen met een naam. Dit begint zonder, dus de helft van het werk is het slachtoffer identificeren via twee onderzoeken, in twee staten, die nooit met elkaar hebben gepraat. Pas als je weet wie ze was, krijgt de vraag wie haar heeft vermoord betekenis.

Reken op ongeveer drie uur en een groot vel papier. Het is een heel dankbaar dossier voor een geduldige lezer, en uitstekend voor twee mensen die het lezen graag verdelen (de een neemt de documenten uit Florida, de ander die uit Georgia) voordat ze aantekeningen vergelijken. Grotere groepen hebben er het meeste plezier van in een kamer, waar iedereen ziet wat de anderen hebben geopend. Heb je nog nooit gespeeld, probeer dan eerst de gratis Bluebird-zaak; deze gaat ervan uit dat je al eens een zaak hebt gesloten.

Wat je moet beslissen

Noem de moordenaar. Daarvoor moet je het slachtoffer identificeren aan de hand van twee dossiers die nooit naast elkaar zijn gelegd. Elke conclusie in de oplossing steunt op minstens twee documenten. Nergens op deze site staat ook maar één hint.

Bevat beschrijvingen van wurging, financiële misdrijven en een vermissingsonderzoek. Aanbevolen vanaf 14 jaar. Alle personen en gebeurtenissen zijn fictie.

Andere zaken

Twijfel je nog? De eerste zaak, Laatste ronde in de Bluebird, is gratis en speelt op dezelfde manier. Begin daar of kies een ander dossier.

Verder lezen